Grein þessi birtist í Bæjarins besta á Ísafirði.

Á Grænhöfðaeyjum.

Inngangur.

Ég hef alltaf verið mikill ævintýramaður. Alla vega hefur mig þyrst í ævintýri en það er nú ekki svo auðratað í þau öllum stundum. Þegar að menn standa á þeim vegamótum að velja hvort að fara eigi veg ævintýra, eða hinn hefðbundna og auðvelda veg hversdagsleikans, brestur oft kjark
til að halda á vit þess óþekkta. Ég þurfti þó ekki að hugsa mig um í langan tíma þegar mér bauðst að fara til starfa fyrir Þróunarsamvinnustofnun Íslands á Grænhöfðaeyjum.
Ég hafði löngu áður kynnst þróunarmálum í gegnum tvo skipsfélaga mína á togaranum Guðbjarti, þá Guðmund M. Kristjánsson sem fór til Grænhöfðaeyja á R/s Feng og Þóri Hinriksson sem var við störf á Sri Lanka. Þessir menn kveiktu hjá mér áhuga á þróunarmálum og ég hét því að ég skyldi með einhverjum ráðum komast í þróunarverkefni.
Tækifærið gafst og ég greip það.

Þróunarsamvinnustofnun Íslands.

Þróunarsamvinnustofnun Íslands sem ég vann hjá er ríkisrekin stofnun sem heyrir undir utanríkis- ráðuneytið. Alþingi skipar stjórn hennar til
fjögurra ára í senn og formaður er skipaður af utanríkisráðherra.
Stjórnin leggur meginlínur fyrir framkvæmdastjóra, Björn Dagbjartsson að fara eftir í daglegum rekstri.
Fjármagn til þróunarmála eru ákveðin á fjárlögum hvers árs, til eins árs í senn.

Naumt er skammtað.

Við Íslendingar höfum skrifað undir það á vettvangi Sameinuðu þjóðanna að stefna að því að framlög til þróunarmála skulu fyrir lok þessa árs ná því
marki að vera 0.7% af þjóðarframleiðslu. Við höfum hins vegar aðeins náð því að leggja 0.1% af framleiðslu okkar í þennan málaflokk.
Í stað þess að framlög okkar ættu að vera í kringum 2.5 miljarða króna á ári erum við að láta þetta 300 til 400 miljónir króna til þróunarmála á hverju ári og er þá allt meðtalið.
Það má ef til vill telja okkur það til vorkunnar að við erum sjálf svo tiltölulega ný skriðin úr torfkofunum og árið 1977 var okkur síðast úthlutað peningum til uppbygginga hér frá sjóðum Sameinuðu þjóðanna. Það ár ákváðu íslenskir ráðamenn hins vegar að afþakka þessa aura. "Frá og með því ári skyldi Ísland vera gefandi en ekki þiggjandi." Við vorum sem sagt komin yfir núllið og ekki lengur í flokki með fátækustu löndum heims.
Síðan þessi orð voru sögð hafa margar ámóta yfirlýsingar fylgt í kjölfarið en efndir eru litlar enn sem komið er.
Við höfum samþykkt það í viðurvist fulltrúa frá öllum aðildarlöndum Sameinuðu þjóðanna að greiða ákveðna fjárhæð á ári til fátæks fólks í
þriðja heiminum. Ég hef séð það sjálfur að sumt af þessu fólki sveltur heilu hungri þó að vissulega sé misjafnlega ástatt. En hvað gerum við Íslendingar?
Við snúum blinda auganu að sveltandi þjóðum og tökum peningana, sem fara áttu til þess að hjálpa þeim, til okkar eigin nota. Við byggjum Perlur
og Kringlur, ferjur og jarðgöng á meðan Þriðja heims fólkið sveltur. Við stelum þúsundum miljóna frá þeim sem ekki geta björg sér veitt og byggjum
steinsteyptar fasteignir sem ef til vill eru ekki not fyrir næstu 20 árin.
Svo teljum við okkur kristna þjóð og trúum á álfa og huldufólk í kaupbæti. Ja svei og svei, sá svarti sjálfur væri hreykinn af slíkum lærisveinum.

Í vinnu hjá Þróunarsamvinnustofnun.

Ég kynntist fyrst Þróunarsamvinnustofnun Íslands þegar ég ásamt 140 öðrum ævintýra þyrstum ungum mönnum sótti um að fara til Namibíu og vinna þar á rannsóknaskipi. Ég var ekki á meðal þeirra fimm sem ráðnir voru til þeirrar farar. Mér var hins vegar boðið starf á skrifstofunni í Reykjavík sem ég þáði þó ekki væri kaupið hátt.
Ég vann við að þjónusta verkefnin út, útvega ýmsan varning og senda út auk þess sem ég hafði með blaðaútgáfu að gera.
Ég öðlaðist með þessu dýrmæta reynslu og vitneskju um rekstur verkefna sem ég fékk svo færi á að nota á Grænhöfðaeyjum, eftir níu mánuði á
skrifstofunni í Reykjavík.

Grænhöfðaeyjar.

Grænhöfðaeyjar, eða Cabo Verde, eru eyjaklasi við vestur strönd Afríku, nánast beint í suður frá Íslandi, á milli 15˚ og 20˚ norðlægrar breiddar.
Grænhöfðaeyjar eru beint í vestur út af Grænhöfða í Senigal og draga nafn sitt af honum og heita í raun "Eyjarnar út af Grænhöfða".
Flatarmál allra eyjanna er aðeins um helmingur af flatarmáli Vatnajökuls og það eru 8 eða 9 eyjar í byggð. Íbúar eru taldir vera um 350 þúsund og
flestir kaþólskir en ekki strangtrúaðir. Þeir sleppa þó engu tækifæri til þess að halda trúarhátíð enda eru Grænhöfðaeyjabúar lífsglatt fólk.

Íbúarnir, blanda margra kynþátta.

Ég var búsetur í borginni Mindelo á eyjunni Saõ Vicente en sú borg var,
áður en Suezskurðurinn opnaði, næst fjölfarnasta hafnarborg í heimi, næst á eftir Boston. Skip sem voru í Ameríku siglingum komu þarna við á leið
fram og til baka. Indlands- og Kínaförin komu þarna við svo ekki sé minnst á Afíkuförin.
Af þessu hefur hlotist mikil blöndun á kynstofninum og má glöggt sjá ýmis áhrif, gul, hvít og Afríu-svört en megin þorri íbúanna er frekar ljós á hörund og lítur ekki á sig sem svertingja.
Íslendingar hafa ekki látið sitt eftir liggja í því að "bæta" kynstofninn þarna. Á meðan á dvöl minni þarna stóð kynntist ég þriggja barna einstæðri móður, Mariu Jesus Gomes. Hún dró fram lífið á betli og vændi eins og margar henni líkar. Eitt barna hennar, fimm eða sex ára snáði, á íslenskan föður. Faðirinn hefur einu sinni sent fatakassa og 100 dollara í umslagi til móðurinnar og er þá upptalin meðlagsgreiðslan. Það framlag er náttúrulega í rökréttu samhengi við framlag íslensku þjóðarinnar sem þarf að nota sinn aur til þarfari hluta.

Tungumál.

Tungumál eyjarskeggja er tvískipt. Almennt er talað kreol sem er "afbökuð" portúgalska en opinbert mál er portúgalska. Allir skilja hana en tala misvel. Hún er brúkuð á svipaðan hátt og við notuðum dönsku á árum áður. Það þykir fínt að tala portúgölsku enda er hún töluð af heldri mönnum og í fjölmiðlum. Ekkert ritmál er til á kreol.

Fæða.

Fiskur baunir og hrísgrjón eru aðal fæða heimamanna. Það eru aðeins þeir efnameiri sem geta keypt sér kjöt sem þó hefur, fram til þessa, verið af skornum skammti og lélegt.
Margar fjölskyldur hafa eigin búskap og þar sem ég bjó ægði saman búfénaði af öllum tegundum, svínum, geitum, hænsnum og öndum. Þessi
búpeningur hélt svo fyrir manni vöku á nóttinni í samkeppni við óteljandi hunda og ketti.

Húsakynni.

Húsakynni eyjaskeggja eru misjöfn, allt frá hreysum í hallir. Sjálfur bjó ég í þokkalegri íbúð á fjórðu hæð í blokk inni í miðju fátækrahverfi.
Ég hafði fátæktina og vesaldóminn fyrir augunum á hverjum degi í þá níu mánuði sem ég var þarna.
Megin þorri íbúanna býr í kofum sem eru hlaðnir úr múrsteinum og sumir í kofum gerðum úr útflöttum olíutunnum og öðru álíka traustvekjandi byggingaefni. Fæstir hafa rafmagn en notast við opin eld til ljósa og eldunar.
Ekki er óalgengt að í kofa sem er eins og eitt meðalstórt herbergi í íbúð hér búi 5 - 8 manns.

Helstu atvinnuvegir.

Aðal atvinnuvegir þjóðarinnar eru landbúnaður og fiskveiðar þó að megin partur af þjóðartekjum komi í gegnum þróunaraðstoð.
Hvað landbúnaðinn varðar þá er hann afar fallvaltur og því háður að það rigni á regntímanum sem að öllu jöfnu er einu sinn á ári. Það kemur þó fyrir að það rignir ekki nokkur ár í röð og er þá alger uppskerubrestur á korni, ávextum og grænmeti.
Hálendari eyjarnar verða þó alltaf betur úti en þær sem lálendari eru.
Það er hin aðal atvinnugreinin, fiskveiðar sem ég fékkst aðallega við þarna niður frá. Ekki teljast það miklar fiskveiðar sem eru stundaðar þarna. Ársaflinn hefur verið þetta fjögur til fimm þúsund tonn. Helst er veiddur túnfiskur og cavali (makril) en einnig fjölmargar botnlægar tegundir.

Verkefni mitt á Grænhöfðaeyjum.

Ég var ráðin til þess að fara þarna niður eftir í þrjá mánuði sem verkefnisstjóri. Það teygðist þó úr þessu og ég kom heim eftir níu lærdómsríka mánuði.
Mestur hluti af tíma mínum fór í að gera út fimm tonna trillu, Ull sem send var þarna niður eftir og hafði verið í drift í tvo mánuði þegar ég kom að verkefninu. Það var búið að ráða áhöfn á bátinn en mér var falið að finna leið til þess að færa bátinn í hendur heimamanna.
Það reyndist þrautinni þyngra þar sem fljótlega kom í ljós að enginn í áhöfninni var fær um að sjá um uppgjör og pappírsmál fyrir bátinn. Auk
þess voru þeir afar erfiðir viðfangs þó að flestir hefðu verið skipverjar á Feng þegar hann var þarna.
Ég hélt dagbók á meðan dvöl minni stóð og ber hún margar frásagnir af árekstrum við þá frá upphafi til þess dags er ég sá mér þann kost vænstan að stokka upp áhöfn bátsins.

Ég læt hér í lokin fylgja með glefsur úr dagbókinni minni.

Mánudagur 6. maí.

Nú er hann enn af norðan og til þess að kóróna það er enga nýja beitu að fá. Strákarnir hafa beðið hér í von um að geta keypt beitu en án árangurs. Cavalabátar sem farið hafa á sjó koma tómir inn. Ef ekki rætist úr verða þeir að fara með frosna beitu. Þeir segja að það sé ekkert hægt að fiska á hana vegna þess að það renni ekkert blóð úr henni.
Þeir fara hins vegar ekki neitt fyrr en veðrið gengur niður hvort sem að það verður á morgun eða hinn.

Þriðjudagur 7. maí.

Þessi dagur var mér afar erfiður, svo ekki sé meira sagt. Tony Paris, bílstjórinn minn og alsherjar reddari náði í áhafnarmeðlimina, Faustino, Djunga og Fefa til Salamanza í morgun. Þeir fóru á markaðinn í leit að beitu en þar var ekkert að hafa annað en frosið. Eins og ég hafði beðið þá um, keyptu þeir þannig beitu fyrir 1500 escudos. Þetta fórum við með um borð en það var greinilegt að þeir vildu heldur vera áfram í landi en að fara með þetta. Fýlan lak af þeim og allt var í "slow motion". Það kom í ljós þegar taka átti ísinn að færiband í botni klefans var bilað og fara þurfti inn í hann til þess að lempa til. Þá bætti það ekki úr skák
að þeir höfðu glatað mörgum pokum sem að þeir nota undir ísinn og senda varð eftir nýjum, í þriðja sinn á stuttum tíma. Þetta allt saman varð til þess að ergja mig í skapinu en ég reyndi það sitja á mér. Til þess að reyna að stilla skap mitt fór ég með Tona ofan í bæ til þess að kaupa kost. Ég ætlaðist til þess að þeir færu að taka ísinn á meðan og drifu
sig síðan út. Þegar ég kom til baka var enginn farinn að hreyfa legg né lið. Ég spurði hverju sætti og báru þeir því við að þeir færu ekki berfættir inn í ísklefann. Ég sagðist fara sjálfur inn í klefann ef að
þetta væri eitthvert vandamál. Þeir héldu bara áfram að röfla og höfðu enga tilburði til ístöku. Ég var nú orðinn all þreyttur á þeim og tók skóflu sem nota átti til þess að lempa ísinn og barði henni nokkuð
hraustlega í bryggjuna. Í kjölfarið fylgdu einhver orð sem áttu að fá þá til þess að hreyfa sig og fara að taka ísinn. Þá fór ég inn í klefann og byrjaði að moka á bandið á inniskónum mínum á kafi í ísnum. Þegar að ég var búinn að fylla matara sem sér um að skammta út ísinn og ekkert gerðist enn, fór ég út til þess að kanna hverju sætti. Þá stóðu þeir bara og gláptu út í loftið en tóku þó upp poka þegar þeir sáu mig koma.
Faustino sagði að þetta yrði síðasti túrinn sinn og hinir tóku í sama streng. "Não mais trabalha Ullur" sögðu þeir. Þá sagði ég þeim að þeir gætu hætt strax ef þeir vildu. Ég vildi fá að vita hvort að það gilti um þá alla og sagði við Tona að hann gæti farið að leita að nýrri áhöfn og hún yrði ekki frá Salamanza. Við þetta breytti heldur um tón hjá þeim og sögðu þeir að þeir vildu fara næsta túr og eftir hann skyldum við tala saman. Þeir sögðust ekki vilja vinna undir svona látum. Þá sagði ég þeim að ef að þeir héldu að þeir gætu unnið á þessum bát í "slow motion" þá væri það misskilningur. Nú er kominn 7. maí og ekki farinn að koma fisktittur á bátinn í þessum mánuði. Slíkt gengi bara ekki.
Það gekk svo fljótt að koma ísnum um borð og þeir voru farnir klukkan tíu.
Ég hélt að þessi æsingur minn í morgun, sem reyndar er í eina skiptið sem að ég hef skipt skapi síðan að ég kom hingað, hafi verið næg skilaboð
um að ég vildi þá á sjó strax í dag. Til að ganga úr skugga um það sendi
ég Tona til Baia das Gats eftir hádegi. Hann fór klukkan hálf þrjú og ætlaði að vera kominn aftur klukkan þrjú.
Um þrjú leitið birtust hins vegar áhafnarmeðlimirnir Djunga og Ausvil ídyrunum. Ég þurfti að beita mig verulegri hörku til þess að geta heilsað
þeim eins og siðuðum manni sæmdi. Ég spurði hverju sætti og fékk þær skýringar að það væri allt of mikill straumur núna seinni partinn og þeir
ætluðu á sjó snemma í fyrramálið. Þessar skýringar lét ég nægja, enda vissi ég sem var að það er skipstjórinn Faustino sem hefur ráðið þessu.
Þetta var strækur hjá honum án þess að þora að segja það berum orðum.
Ég ákvað þá að koma með mótleik. Ég keyrði strákana til Salamanza og talaði ekki meira um þetta mál á leiðinni. Í Salamanza var mikið um
fundarhöld og auðsætt að þetta hafði spurst vel út meðal þorpsbúa ef að marka mátti augnaráðið. Ég hitti hinn helminginn af áhöfninni á "fundi"
í þorpinu. Ég lét eins og ekkert hafi í skorist og talaði ekki um sjóferð en það var það sem að þeir vildu til þess að geta fengið að hella sér yfir mig á heimavelli og ég einn til varnar. Ég gaf þeim hins vegar ekkert færi á slíku. Ég heilsaði þeim öllum með handarbandi eins og alsiða er þarna og sagðist mundi sjá þá á morgun.
Til þess að kóróna þennan dag þá kom Tony frá Salamanza klukkan hálf fjögur eða hálftíma síðar en eðlilegt var. Hann hafði komið einhvers staðar við til þess að stunda það sem sumir hafa flokkað undir sjúkleika og aðrir undir aumingjaskap. Ég hafði ætlað honum að koma með mér á fund
klukkan þrjú en hann var óhæfur í það. Ég keyrði hann á næsta bar og sagði honum að halda bara áfram við það sem hann væri byrjaður á.
Þannig lauk þessum viðburðaríka degi með áhöfnina í þeim hugleiðingum að hætta og bílstjórann í þannig ástandi á ögursstund að engin not eru af honum.
Ef svo fer að þeir, eftir næsta túr, verða með einhvern kjaft, mun ég ekki hika við að láta þá fara alla saman. Þeir eru farnir að verða ansi
heimtufrekir og heimaríkir og tími kominn til þess að hrista aðeins upp í þessu. Það sama gildir um Tona, hans tími fer að vera kominn.

Og síðar í dagbókinni.

Sunnudagur 16. júní.

Strákarnir komu inn í morgun með 5 stóra túnfiska sem vigtuðu 285 kg.
Þeir seldu þá til sölukvennanna á 80 kr/kg. Það er lágt verð en það er alltaf dræm sala á sunnudögum og þeir nenntu ekki að selja sjálfir til að
reyna að fá hærra söluverð. Ég skil það vel þar sem að þeir voru búnir að vera að í alla nótt.
Þeir fengu gefins lifandi beitu í túrnum og notuðu beitutankinn til þess að halda henni á lífi. Þeir sögðu að þetta virkaði allt saman vel.
Þeir skildu litla láns bátinn efir við Tarrafal, fyrir suðvestan Santo Antão þannig að ég verð að fara til eigandans á morgun og fá hann lánaðan í næsta túr líka. Þegar ég kom á bryggjuna voru þeir að selja fisk fram hjá. Ég lét sem ég sæi það ekki enda var um lítið magn að ræða. Þeir fóru í leigubíl til Salamanza á eigin kostnað en ég er bíllaus og gat
ekkert aðstoðað þá í því.
Ég fékk þær fréttir að það væri ekki farið að vinna í litla bátnum okkar enn. Hann er mikið brotinn. Það verður kannski byrjað á morgun segja þeir.

Mánudagur 17. júní.

Það er óhætt að segja að það hafi ekki verið mikill hátíðabragur yfir þessum degi. Strákarnir komu frá Salamanza klukkan hálf ellefu. Þeir voru varla komnir út úr bílnum þegar að þeir fóru að heimta að ég borgaði leigubílinn sem þeir tóku til Salamanza í gær. Ég sagði þeim að það væri ekki mitt að borga það, heldur þeirra. Þá sögðust þeir ekki fara út ef
ég borgaði ekki bílinn. Ég hafði um tvo kosti að velja, annað hvort að lúffa fyrir þeim eða standa fastur á mínu. Það gerði ég og sagði ef að ég færi að borga þennan bíl þá mundu þeir ganga á lagið. Þeir fóru þá ofan á bryggju og tóku poka sína og fóru.
Það hlaut reyndar að koma að þessu fyrr eða síðar þar sem þeir eru ekki vanir að vinna svona. Þegar að þeir eru búnir að fá 1.000 esc. í vasann liggja þeir vanalega í fletinu þangað til að þá vantar meira. Þeir voru jafnvel svo ósvífnir að heimta að þeir fengju hlut í þeirri olíu sem er á bátnum. Það er alveg út í hött þar sem að ekki fengu þeir tankinn tóman þegar að þeir byrjuðu.
Það er nánast sama hvað ég hef komið til móts við þá, þeir heimta bara meira og meira og hér segi ég stopp, hingað og ekki lengra.
Það er reyndar bróðir hans Faustino sem er að espa hina upp og nú er hann búinn að kippa atvinnunni undan hinum. Svo mikið er víst að ég fer
ekki til Salamanza til þess að sleikja þá upp.
Þeir komu á skrifstofuna aftur eftir hádegi og gerðu ákveðna kröfu í sinn hlut af því sem að var eftir af olíu á tanknum í bátnum. Ég sýndi þeim fram á það með reikningum að þegar að þeir byrjuðu var tankurinn með að minnsta kosti 79 lítrum á í fyrsta lagi og svo var olían greidd af útgerðinni tvo fyrstu túrana þó að hluturinn hefði komið til skipta. Nú
voru aðeins um 29 lítrar eftir á tanknum eftir þennan túr. Þá er olían fyrir hvern túr greidd eftir á þannig að olían sem sett var á bátinn núna
verður borguð af næsta túr. Ég hlusta ekki á þetta rugl í þeim. Mér finnst þetta í meira lagi ósvífið. Hver á að borga kostnaðinn af því að ná í bátinn sem þeir skildu eftir við Tarrafal?
Ég fór til IDEPE, félags smábátaeigenda og talaði þar við forstöðumanninn, Roma Ramus um þessi mál. Á meðan ég var hjá honum kom maður sem hefur áhuga á að kanna með kaup á bátnum. Ég á bókaðan fund með honum á morgun. Ég held að sterkasti leikurinn í stöðunni sé að selja bátinn en það verður að gerast með hægð.
Ég reyndi að ná í Björn en hann var ekki í landinu og ekki hægt að ná í hann í síma.

Þriðjudagur 18. júní.

Ég byrjaði daginn á því að afboða fundinn með þessum væntanlega kaupanda þar sem mér tókst ekki að ná í Björn. Ég verð að fá hjá honum
punkta um þessi mál. Ég færði það í tal við Roma Ramus í morgun hvort að það gæti orðið möguleiki í stöðunni að báturinn yrði færður í hendur
IDEPE og hann notaður sem tilrauna og kennslubátur. Hann tók mjög vel í það og sagði að það gæti vel komið til greina af sinni hálfu.
Ég fór til Tarrafal til þess að ná í litla láns bátinn þeirra Pescave manna. Ég tók Tona og Da Cruz feðga með.
Þegar að við renndum inn á legunna í Tarrafal kom til okkar árabátur og spurði hvort að okkur vantaði túnafiskimenn. Ég fylltist strax áhuga og spurði Tona og feðgana hvort að þeir væru til í að vera þarna eina nótt og fiska á morgun fyrir olíu. Tony og Carlos voru til í það en ekki Eugenio gamli. Ég fékk þá far fyrir hann til Mindelo með öðrum bát og
við lögðumst við akkeri.

Miðvikudagur 19. júní.

Við fórum af stað um klukkan hálf þrjú í áttina að báti sem var með cavala kast á síðunni. Við fengum gefins í tankinn hjá okkur og að því
loknu fórum við á leguna aftur.
Það var svo haldið á miðin um klukkan hálf sex. Það komu fimm menn í viðbót við okkur þrjá sem fyrir voru. Þeir sáu um allan veiðiskap og Carlos og Tony aðstoðuðu þá. Ég sá svo um að "regulera" tankinn og sigla bátnum.
Þeir fengu þrjá fiska og Tony reyndar einn af þeim.
Það kom upp vandamál með lensidæluna. Flotholtið virkar ekki og eitt eyra er brotið af festingunni á pumpunni. Það er kannski hægt að líma það en mér finnst það samt ólíklegt. Hvað flotið varðar þá verður að taka það í sundur og skoða það.
Á leiðinni í land losnaði þóttan í litla bátnum og skemmdi hann smávægilega. Ég kemst af án báts næsta túr. Með í för var vélstjóri af öðrum báti sem var með bilaðan startara og þurfti að koma honum í
viðgerð.
Það er vel athugandi að gera bátinn út svona á meðan að hlutirnir eru að skýrast. Það er nóg af fiskimönnum í Tarrafal sem kunna að fiska
túnfisk og nenna því.
Við seldum 187 kg á markaðinum fyrir 80 esc/kg.

Fimmtudagur 20. júní.

Ég var að vinna við að gera bátinn sjóklárann, gera við lensidæluna, taka olíu og fleira í dag.
Í dag kom Ausvil fyrrverandi áhafnarmeðlimur á Ull til mín. Hann var heldur niðurlútur og sagði að hann sæi eftir þessu og vildi halda áfram.
Ég sagði honum að það sem þeir hefðu gert yrði ekki aftur tekið og ég væri þegar búinn að ráða aðra áhöfn á bátinn.
Ausvil sagði að þetta væri allt saman John, bróðir Faustino að kenna og að hann hefði lagt á ráðin um að biðja mig um að borga þessa peninga fyrir olíuna. Nú sagðist Ausvil sem sagt sjá eftir þessu öllu saman og ef að John hefði ekki verið á bátnum þá hefðu þessi vandræði aldrei orðið.
Ég sigldi til Tarrafal ásamt einum þremur farþegum og einhverju af farangri. Ég lagðist á leguna í Tarrafal um kl. 2030. (Það er spurning hvort að ekki er hægt að gera þennan bát út sem farþega bát á milli Tarrafal og Mindelo). Ég aðstoðaði bátinn frá Mindelo sem að var með bilaðan startara aftur í dag. Ég lánaði honum rafgeymi til þess að reyna að starta en ekkert gekk.

Föstudagur 21. júní.

Þessa nótt fengum við gefins beitu í tankinn frá öðrum báti. Í birtingu um morguninn var haldið á miðin en ekkert aflaðist allan daginn.
Ég átti í miklum vandræðum með lensidæluna þennan dag vegna þess að strákarnir létu alla snærisspotta sem þeir skáru niður fara í niðurfallið. Þetta stíflaði síðan dæluna. Ég sagði þeim frá þessu og þeir bættu strax úr því. Við lögðumst síðan á leguna í Tarrafal um kl. 1400 eftir erfiða nótt og dag.

Laugardagur 22. júní.

Þessa nótt fengum við enga beitu og svo var um marga báta. Aðeins tveir bátar fengu slatta og þar var ekkert til skiptana.
Ég sat þó ekki aðgerðarlaus heldur gerði ég tilraunir með línuna frá IDEPE. Ég lagði hana einum sjö sinnum og árangurinn varð ein fata af moreia og fleiri fiskum. Fyrst lét ég línuna bíða allt of lengi í sjónum þannig að allt var af étið. Hæfilegt er að láta þetta bíða í um 15 mínútur. Ég var alveg furðu lostinn yfir áhuga strákanna á þessu. Þeir tóku alla línuna og skiptu um tauma og settu sverari í stað þeirra sem fyrir voru. Það kom nefnilega strax í ljós að krókarnir vildu týnast af.
Við vorum mest allan daginn að gera þessar tilraunir. Fyrst drógu þeir þetta á höndum og vildu ekki sjá annað. Ég gerðist þá frekur og setti
línuna á spilið og dró hana inn án vandræða og strákarnir horfðu furðu lostnir á. Eftir það drógum við tvisvar í viðbót á spilinu og vorum svona að smá þróa þetta þarna um daginn.

Sunnudagur 23. júní.

Það fengin lifandi beita þessa nótt aðeins fiskur af túna ætt sem ekki er hægt að halda á lífi. Við veiddum þó tvo fiska þennan dag, einn sverðfisk og einn túna. Sverðfiskinn seldum við á markaðinum í Tarrafal vegna þess að hann þolir illa geymslu. Ég hafði nefnilega ákveðið að vera einn dag á veiðum í viðbót. Við komum túnfisknum í geymslu í öðrum báti þar sem að allur okkar ís hafði farið forgörðum þegar ég átti í erfiðleikum með lensidæluna. Ísinn var þá allur umflotinn heitum sjó og hvarf á örskammri stund.
Ég reyndi að koma upplýsingum um ferðir okkar til Mindelo en sökum þess að báturinn er ekki á skrá hjá þeim neituðu þeir að afgreiða símtalið.
Ég gat því ekkert látið vita um ferðir okkar og fólk var farið að hafa áhyggjur af okkur. Ég þarf að gera mér ferð á loftskeytastöðina og skrá bátinn þar.

Eftirmáli.

Mér tókst að færa útgerð bátsins í gott horf með nýrri áhöfn og nýjum skipstjóra. Sá skipstjóri tók síðan við bátnum þegar ég fór heim og leigir í eitt ár. Ef vel tekst til verður honum boðið að kaupa bátinn að ári.
Það var eins og svart og hvítt að vinna með nýju og gömlu áhöfninni.
Þeir fiskuðu helmingi betur, voru með mun fleyri úthaldsdaga og gengu betur um bátinn. Þeir voru hins vegar allir ungir og reynslulitlir og skorti kunnáttu til þess að veiða "skipjack tuna". Það kom hins vegar lítið að sök þar sem í ljós kom að báturinn hentaði afar illa til þeirra veiða.
Þegar ég lít til baka finnst mér að þessum tíma hafi verið vel varið.
Ég kynntist þarna fjöldanum öllum af fólki frá öllum heimsálfum. Allt var þetta fólk í leit að því sama og ég. Það leitaði ævintýra.