Kári segir frá::

Vð sigldum frá Cubagua sem er lítil eyja milli Venezuela og Isla Margarita föstudaginn 10. nóvember 2006, ánægð með byrinn sem bar okkur upp að vesturhluta Isla Margarita, en þegar þangað kom datt vindurinn niður og snérist síðan yfir í norð-austan sem bauð ekki upp á annað en skella vélinni í gang til að komast í akkerislægið við Poca de Pozo þar sem við ætluðum að eyða nóttu áður en haldið yrði áfram til Tortuga.

Samkvæmt bókinni okkar (Cruising Guide To Venezuela and Bonaire by Chris Doyle and Jeff Fisher 2002 edition) á vesturhluti eyjunar að vera kjörið akkerislægi þegar maður er á þessari leið og við höfðum ekki heyrt um neinar árásir þarna.
Það var svo leiðinlegur öldugangur í akkerislæginu við Poca de Poza að við ákváðum að flytja okkur um 2NM í akkerislægið við smáþorpið Robledal (11°01,5N 64°22.7 W (Isla Margarita/Venezuela)) þar sem við settum niður akkeri í um 600 metra fjarlægð frá smábryggjunni þeirra. Þarna voru engir aðrir seglbátar, en þó nokkuð margir fiskibátar heimamanna voru þarna við akkerisfestar.

Við vorum búin að koma okkur ágætlega fyrir þarna um klukkan 17:00 og nutum kvöldkyrrðarinnar um borð áður en við fórum snemma í háttinn, því okkar beið langur dagur. Við ætluðum að leggja í hann fyrir birtingu og dóla í rólegheitum til Tortuga fyrir myrkur.

Þegar til kom náði ég alls ekki að sofna því svo mikill var veltingurinn á bátnum í norðan öldunni. Þetta endaði með því að ég dreif mig út um miðnætti til að breyta akkerisfestingunni þannig að báturinn mundi snúa upp í ölduna og þannig róa hreyfingar bátsins.

Ég var ekki fyrr kominn fram á stafn er þrír menn birtust út úr myrkrinu, þeir komu róandi hljóðlaust upp að Lady Ann og fyrr en varði horfði ég ofan í þrjú byssuhlaup.
Tveir mannanna stukku um borð í einni andrá og settu byssuhlaupin undir hökuna á mér.

Ég vissi að Áslaug var steinsofandi inni í rúmi og það kom ekki annað til greina en að reyna að vekja hana áður en þeir finndu hana þar.

Ég kallaði því á hana og sagði henni hvernig ástatt var. Mennirnir heyrðu mig kalla á íslensku sem þeir skildu ekki og þeir vissu ekki hvaða skipanir ég væri að gefa. Því urður þeir öllu ákveðnari núna og hreinlega boruðu byssuhlaupunum í mig þar sem þeir stýrðu mér aftur eftir bátnum

Áslaug segir frá:

,,Það eru komnir þrír gestir sem allir beina að mér byssum´! Við vorum eina skútan í akkerislægi fyrir utan smáþorpið Robledal (Isla Margarita), þegar ég rumskaði frá þessum skrýtna draumi (því báturinn er alltaf svo vel lokaður á nóttinni að ekki kom til greina að menn hefðu náð Kára án þess að ég yrði vör við) snéri ég mér í rúminu og þreifaði eftir Kára. Mér brá alveg rosalega þegar ég fann hvergi bóndann í bælinu og hentist fram alsnakin (því hér er alltof heitt til að sofa í náttfötum), ég var komin fram í eldhús þegar ég sá út og að þar voru í rauninni menn (með nef og munn falin) sem héldu byssum að Kára.

Ég endasentist inn í svefnherbergi þar sem ég reif lak af rúminu til að vefja mig í og hljóp síðan að VHF stöðinni til að kalla á hjálp.
Ég náði að kalla tvisvar til þrisvar á hjálp áður en ég fékk byssuhlaup undir hökuna og var skipað á spænsku að hypja mig út til bónda míns.

Ég var enn ekki alveg búin að átta mig á hættunni og í stað þess að hlýða hljóp ég inn á klósett, þar sem ég lokaði að mér í von um að fá smá frið til að ná áttum.

Hurðin á klósettherberginu dugði ekkert til að stoppa kauða sem nú var farinn að verða reiður.

Ég þorði því ekki annað en trítla eftir því sem hann stýrði mér með byssunni, ég settist hjá Kára og og þar vorum við bundin bak í bak.

Næstu tvo tímana (rúma) sátum við þarna bundin með mann yfir okkur sem öðru hvoru potaði í okkur byssunni sinni og spurði hvort við ættum virkilega ekki meiri peninga en þeir voru búnir að finna þarna inni - sem betur fer gáfum við okkur ekki og náðum fyrir einskæra heppni að halda eftir smá peningi – þeir hreinlega tóku innviði bátsins niður í öreindir.
Þeir komu um borð nálægt miðnætti og um hálfþrjú leytið henti einn þeirra út laki sem var sett yfir höfuð okkar.

Munnurinn á mér varð hreinlega eins og þerripappír við þetta, ég hef aldrei orðið jafn hrædd á ævinni, því ég var viss um að nú mundu þeir annað hvort skjóta okkur eða alla vega rota okkur svo við myndum nú ekki byrja að öskra um leið og þeir færu – geturðu ímyndað þér að vera bundinn af byssubófa og fá síðan hulu yfir höfuðið, eins og gert er við aftökur?
Sem betur fór voru þeir ekki alveg eins harðsvíraðir og ég hræddist, því þegar þeir voru sannfærðir um að við ættum hreinlega ekkert athyglisvert eftir, drifu þeir fenginn út í bátinn sinn og réru á braut.

Þegar við höfðum losað okkur (eftir hræðilegustu þrjá klukkutíma í lífi okkar) beið okkur sjokkið að sjá hvernig báturinn hafði verið gjörsamlega tæmdur af raftækjum og öðru spennandi og þar var hvergi hægt að stíga niður fæti, því þeir höfðu tætt allt í sundur.

Við höfðum aldrei til Robledal komið og áttum alveg eins von á því að spyrja bófana til vegar til lögreglunnar á staðnum (ef það væri lögregla þarna yfir höfuð) ef við reyndum að róa á Gumma í land (þeir skildu Gumma eftir, hann var bundinn uppá þilfari, en tóku að sjálfsögðu bæði utanborðsmótorinn og bensíntankinn).

Við ákváðum því að sigla Lady Ann til Porlamar (10 tíma sigling á móti vindi og straumi) í von um að finna fólk sem talar betur spænsku en við og gefa skýrslu með þeirra hjálp til yfirvalda þar.

Bátsverjar í Porlamar ullu okkur ekki vonbrigðum þar voru allir boðnir og búnir að gera allt sem í þeirra valdi stóð til að hjálpa okkur.
Við vorum búin að gefa skýrslu til yfirvalda tólf tímum eftir að við sáum bófana síðast – eða um klukkan þrjú á laugardag.

Okkur var sagt að koma daginn eftir og skrifa undir skýrsluna og mættum stundvíslega klukkan níu með fjölda manns til að reyna að ýta málinu ofar á forgangslista. Þetta gekk eftir og endaði með því að við ókum fram og til baka um Isla Margarita, þar sem viðgáfum ítrekað upp sömu upplýsingar til yfirvalda og í tvo tíma var ekið með okkur og vopnaða embættismenn um Robledal í von um að sjá annað hvort eitthvað af fötunum sem stolið hafði verið frá okkur eða jafnvel menn sem líktust bófunum – Kári náði nefnilega að sjá einn þeirra þokkalega vel.

Háttsettur ,,foringi” hér sagði okkur að hann hefði fyllsta vilja til að upplýsa þetta afbrot og bað okkur því að mæta á fund strax á mánudagsmorgun. Við vorum núna komin með innlendan túlk sem gerði allt auðveldara og eftir að hafa eytt mánudagsmorgninum í að gefa sömu skýrsluna enn einu sinni var okkur sagt að yfirvöld væru alveg viss um að við fengjum allt okkar hafurtask aftur.
Þegar við vorum á leiðinni í land á mánudagsmorgun kom einn bátsverji til okkar og tjáði okkur að hann hefði verið á akkeri við Robledal nóttina áður en við vorum þar og ekki lent í neinu slæmu. Einnig höfðu vinir hans verið þarna og þau eyddu meira að segja tveim nóttum þarna og skruppu í land þar sem þau skemmtu sér ágætlega við spjall og viðkynningu heimamanna.

Svo það á eiginlega ekki við að segja að við hefðum mátt vita betur.

Þetta er skrifað þriðjudaginn 14. nóvember og við bíðum von-dauf-góð eftir fréttum af dótinu okkar, sem við kannske sjáum og kannske getum notað aftur.

Nokkrir punktar um ræningjana:

Einn þeirra skildi eftir peysu (þegar hann fór í New York Marathon jakkann minn), yfirvöld höfðu engan áhuga á að hirða peysuna (þó Robledal sé lítið þorp), en um leið og ég fæ tækifæri til (vonandi eigum við myndavél aftur fljótlega) ætla ég að mynda hana og setja hér á netið.

Ræningjarnir töluðu litla ensku en þó nóg til pota í okkur byssu öðru hvoru og ítreka fyrirspurn um nánari peningaeign okkar.

Þeir margsögðu okkur að það væri eins gott fyrir okkur að fara ekki til lögreglu – Kári svaraði óhikað að ef þeir tækju bara peninga mundum við ekkert tala við lögguna.

Byssurnar sem þeir voru með voru ein hálfsjálfvirk tvær rúllettur.

Í dag er 19. nóvember og rúm vika liðin síðan við horfðum niður byssuhlaupin sem beint var að kollum okkar. Við erum búin skipta skapi frá sorg til reyði og síðan fram og aftur. Kári varð reiður strax daginn eftir, en það tók mig fjóra daga að láta sorgina víkja fyrir reiðinni.

Bátasamfélagið hér hefur reynst alveg ómetanlegt og ég veit hreinlega ekki hvað við hefðum gert ef Bob og Jeannie hefðu ekki verið hér.

Vatnslínan á bátnum þeirra hefur hækkað ótrúlega síðustu vikuna, því þau hafa látið okkur hafa allt sem þau geta lifað án. Þau hafa hlustað, ferðast með okkur, eldað ofan í okkur og leyft okkur að nota allt sem við höfum haft not fyrir um borð í þeirra bát.
Það voru þau sem kynntu okkur s.l. sunnudag fyrir innfæddri konu sem heitir Ludmila. Ludmila þessi keyrir leigubíl og hún ók okkur á milli bæja og talaði okkar máli við skýrslutökur bæði á sunnudag og mánudag.

Þó að við höfum Ludmilu sem talar og skilur hvernig fólk hugsar hér, hefur ekkert gerst síðan.

Robledal er smáþorp og þar sem ekki virðist ennþá vera búið að finna ræningjana, þá erum við orðin ansi vondauf um að fá nokkuð markvert til baka.

Einhver stakk upp á því við okkur um daginn að bjóða fundarlaun, en ég brást bara reið við. Því mér finnst að ef maður fer að borga fyrir það sem stolið er frá manni er ránið orðið alltof líkt hugsuninni á bak við mannrán.

Ég vil frekar vinna í heilt ár og kaupa nýjar nauðsynjar en að greiða óheiðarlegu fólki fyrir að skila hlutum sem stolið var frá mér – svo er líka spurning hvort hægt er að nota hlutina eftir illa meðferð í ráninu. Jamm, ég er nokkuð föst á reiðistiginu þessa dagana J

Við heyrðum í vikunni að það hefði skútufólk lent í svipaðri árás og við á sama stað tíu dögum áður en við vorum þarna. Ef þetta er satt og þau tilkynntu ekki um glæpinn finnst mér þau vera að hluta ábyrg fyrir því hvernig fór fyrir okkur. Með hugleysi sínu gáfu þau þrjótunum veiðileyfi á okkur – fólk bara verður að tilkynna um glæpi og láta spyrjast út hvar þeir eru framdir.
Það höfðu samband við okkur hjón sem eru búin að sigla um heiminn í tíu ár og eftir að hafa farið hringinn hafa þau verið rænd tvisvar og í bæði skiptin var það í Venezuela.

Þau eru mjög reið út í yfirvöld hér og ætla að gera allt sem í þeirra valdi stendur til að fæla ferðamenn frá landinu – það er skiljanlegt og auðvitað eigum við að láta það berast til umheimsins ef yfirvöld hafa ekki áhuga á að tryggja öryggi ferðamanna. Það er nóg af fallegum löndum að skoða í heiminum.

Fram að ráninu í Robledal leið mér alveg konunglega hér við Isla Margarita. Mér fannst staðurinn vera einna skemmtilegasti staður sem ég hef komið til í langan tíma – þvílík synd ef yfirvöld eyðileggja fyrir sér fjölda heimsóknum frá öðrum löndum.

Svo við kveðjum nú á léttu nótunum: Við vorum að grínast með það í gær að Kári og ég hefðum loks verið í jólasveinahlutverkinu – við komum með mikið af gjöfum til Robledal – í Robledal vita þeir jólasveinninn kemur frá Íslandi.

Í dag er 22. nóvember og því miður erum við alveg búin að missa trúna á yfirvöld hér.

Dropinn sem fyllti mælinn var þegar við vorum boðuð aftur á fund yfirvalda í Juangriego sem er hinummegin á eynni hér.

Það er kostnaðarsamt að fara með leigubíl og túlk langar leiðir – meira að segja þar sem bensín er jafn ódýrt og hér.

Þegar við mættum á staðinn vildu þeir fá sömu skýrslu og við vorum þegar búin að gefa fyrir viku síðan á sama stað – skýrslu þar sem m.a. var beðið um upplýsingar sem ekki komu málinu nokkuð við t.d. hvaða atvinnu við höfðum áður en við byrjuðum að sigla.

Við hrisstum hausinn þegar okkur var réttur penni og blað til að byrja aftur að skrifa og trítluðum á netkaffi þar sem við prentuðum út skýrsluna, sem þeir tóku svo við og settu inn í kladdann sinn hjá handskrifuðu skýrslunni sem var þarna á sínum stað.

Okkur fannst sem við værum peð sem þeir léku sér með og væru að ræna í annað sinn.

Það er ekki óeðlileg krafa í svona tilfelli að yfirvöld skaffi túlk og taki eina skýrslu sem þau svo dreifa eftir þörfum.

Okkur brá óneitanlega nokkuð þegar einn innfæddur spurði hvort það hefðu verið menn í einkenninsbúningum sem hefðu komið um borð og rænt okkur.

Robledal er smáþorp og þar sem ekkert hefur komið í ljós síðan á okkur var ráðist eigum við ekki von á að nokkuð muni gerast í þessum málum – það er synd að þeir tóku margt í sundur hér og sildu eftir helminginn, svo nú getur enginn notað margt af því sem þeir tóku .

Við hittum fólk í gær sem sagði að svona skrípaleikur væri mjög algengur hjá yfirvöldum hér, en við höfum enn ekki heyrt af nokkrum sem hefur fengið hluti til baka eftir sjórán hér.

Ef þeir koma okkur á óvart og við fáum eigur okkar aftur, munum við með mestu ánægju tilkynna það og auglýsa góða frammistöðu yfirvalda hér eftir bestu getu.

Sennilega forum við héðan um næstu mánaðamót og byrjum aftur að byggja upp trú okkar á gott fólk – slík trú er alveg nauðsynleg ef við ætlum að halda áfram siglingu um heiminn.

Í dag er föstudagurinn 24. nóvember og við höfum ekkert heyrt frá yfirvöldum síðan við heimsóttum þau s.l. mánudag, þegar þau loks tóku við peysunni sem einn dólgurinn skildi eftir um borð hjá okkur.

Okkur fannst svolítið skrítið að yfirvöld höfðu allt í einu áhuga á peysunni sem þeir höfðu ekki viljað líta við í tvo heila daga strax eftir verknaðinn þegar við margbuðum þeim peysuna sem sönnunargagn.

Þá vorum við líka alltaf að segja þeim að í bátnum okkar væri hellingur af fingraförum eftir ræningjana, en yfirvöld sögðu að fingraför yrðu ónýt eins og skot í sjávarloftinu – eins gott að þeir þurfa ekki að rannsaka morð sem framið er í húsi við ströndina.

Við tókum okkur því til í fyrradag og þrifum bátinn hátt og lágt í von um að það hjálpaði okkur til að jafna okkur.

Kári náði að sjá einn manninn ágætlega og gat gefið smá lýsingu líka á hinum tveimur. Við settum þessar lýsingar á ensku á netið – þá verður alla vega auðveldara fyrir okkur að gefa skýrsluna einu sinni enn ef yfirvöld vantar enn einu sinni sömu skýrslu frá okkur – túlkurinn les ensku.

Fötin sem þeir tóku eru öll svo sérstök að það er lítil hætta á að þeir mæti nokkrum öðrum í svona fötum og það eru myndir af okkur í mörgum af þessum fötum á síðunni okkar.

Þessa stundina reiknum við með því að fara frá Venezuela um næstu mánðamót og byrja að byggja upp aftur.

Við höfum alltaf tryggt bátinn sérstaklega vel fyrir svona nokkru og það að þetta skyldi samt koma fyrir okkur finnst mér að hljóti að hafa átt að gerast til að varna því að fjölskylda með börn mundi lenda í svona löguðu. Það virðast nefnilega fáir hafa auglýst svona árás jafn vel og við og það er ótrúlega mikið af fólki sem siglir hér um með börnin sín.

Vonandi lesið þið skemmtilegri línur frá okkur næst, þar sem við horfum bjartsýn fram á við og verðum farin að skoða nýja staði.